Doğum, mucizevi bir sürecin sonu ve yepyeni, bilinmez bir yolculuğun başlangıcıdır. Bu yolculuğun ilk durağı olan lohusalık dönemi, dışarıdan sadece bir bebeğin bakımı gibi görünse de aslında bir kadının hem fiziksel hem de ciddi anlamda hormonal olarak en hassas, en dalgalı dönemidir. Doğumun hemen ardından ani bir düşüşe geçen hormonlar, uykusuzluk ve yeni bir role adapte olma çabası birleştiğinde, annenin duygusal olarak kırılgan hissetmesi son derece doğaldır.
Bu dönemde pek çok anne, toplumun dayattığı “kusursuz anne” imajının altında ezilerek suçluluk, yetersizlik veya ani ağlama krizleri yaşayabilir. “Bebek ağlama krizi” (baby blues) olarak da bilinen bu durum, psikolojik bir zayıflık değil, tamamen biyolojik ve duygusal bir adaptasyon sürecidir. İşte tam bu evrede annenin ihtiyacı olan en önemli şey, çevresinden gördüğü destek kadar, kendi kendine göstereceği şefkattir. Kendinize şefkat göstermek, mükemmel olmaya çalışmayı bırakıp, içindeki yorgun kadının elinden tutmaktır.
Lohusalıkta kendinize bir rehber oluşturmak isterseniz ilk kuralınız şu olmalıdır: “Hepsine yetişmek zorunda değilim.” Bebeğiniz uyuduğunda evi temizlemek yerine dinlenmeyi seçmek, hissettiğiniz olumsuz duygular için kendinizi suçlamamak ve en önemlisi, kendinize minik alanlar yaratmak hayati önem taşır. Unutmayın, hormonal olarak sıkıntılı ve yoğun hissettiğiniz bu günler geçicidir. Kendinize bir yabancıya göstereceğiniz nezaketle yaklaşın; çünkü mutlu, dingin ve kendine şefkat gösteren bir anne, bebeğine verebileceği en güzel hediyedir.
